U Beogradu je promovisana monografija „Četvrt vijeka obrazovanja socijalnih radnika u Republici Srpskoj“, a tom prilikom je istaknuto da budućnost socijalne službe leži u prilagođavanju novim trendovima, poput vještačke inteligencije, tehnološkog razvoja i digitalizacije, kako bi bila efikasnija.

Organizaciju promocije podržalo je Predstavništvo Republike Srpske u Srbiji, čiji je šef Mlađen Cicović istakao da ovo djelo na dostojanstven i sveobuhvatan način svjedoči o važnom razvojnom putu profesije koja ima izuzetnu društvenu ulogu.

On je naveo da monografija naučno i stručno, jasno i sistematično objedinjuje teorijska znanja, istorijski razvoj, savremene izazove i kontinuitet socijalnog rada — od prvih vizija i početnih koraka do današnjeg zrelog i afirmisanog akademskog programa.

Cicović je naglasio da je ovaj studijski program za Republiku Srpsku strateški važan i predstavlja jedan od ključnih oslonaca razvoja sistema socijalne zaštite i ukupne društvene stabilnosti. Prema njegovim riječima, bez snažnog i kvalitetnog obrazovanja u oblasti socijalnog rada nema stabilnih institucija, održive socijalne politike, niti istinske brige o građanima.

O značaju monografije, razvoju studijskog programa socijalnog rada i doprinosu ove profesije govorili su autori knjige, profesori dr Ljubo Lepir i Ana Gavrilović, kao i profesor Aleksandar Jugović i recenzent profesor Milenko Kundačina.

Lepir je izjavio za Srnu da monografija predstavlja retrospektivu dostignuća studijskog programa socijalnog rada u proteklih četvrt vijeka.

„Socijalni rad je profesija koja treba da odgovori na aktuelne društvene izazove. On se mora prilagođavati novim okolnostima, koje nimalo nisu jednostavne“, rekao je Lepir.

On je podsjetio da je studijski program osnovan 2000. godine, uz podršku profesora iz regiona, posebno sa Univerziteta u Beogradu, što je i razlog zašto je knjiga promovisana upravo u Beogradu.

Gavrilovićeva je za Srnu istakla da su najveći izazovi za socijalni rad velike promjene u sferi rada, koje utiču na položaj ljudi, organizaciju njihovog života i osjećaj sigurnosti. Zbog toga je, kako je navela, neophodno da se socijalni rad prilagođava, posebno kroz ovladavanje novim tehnologijama, uključujući vještačku inteligenciju.

Ona je kao probleme navela nedostatak sredstava i sporo zapošljavanje socijalnih radnika u školama i predškolskim ustanovama, ističući da prioritet mora biti pružanje podrške djeci, najugroženijim kategorijama i starijima, kao i zakonsko jačanje stručnih službi, naročito u školama.

Profesor Aleksandar Jugović, čiji je rad uvršten u monografiju, ukazao je na potrebu veće zastupljenosti socijalnog rada u medijima i na društvenim mrežama. On je naveo da većina istraživanja pokazuje da slika socijalne službe u javnosti nije pretežno pozitivna, te da se ona često u medijima predstavlja kao neko „ko otima djecu“.

Recenzent monografije, profesor Milenko Kundačina, istakao je da je u djelu predstavljen novi, inovativan i originalan model, jer su na naučnoj osnovi obuhvaćeni svi segmenti rada jednog studijskog odsjeka — od osnivanja do danas. On je dodao da su tekstove pisala 24 nastavnika fakulteta koji su predavali na tom odsjeku.

Monografija je objavljena u izdanju Fakulteta političkih nauka u Banjaluci.